Do parafji prócz Donaborowa należą Jankowy, gmina wiejska i dwór, i Niesób
Młyn.
Na terytorjum parafji już za czasów przedchrześcijańskich spotykamy osiedla
ówczesnej ludności, jak dowiodły tego groby, na które przy poszukiwaniach,
przeprowadzonych w r. 1911 natrafiono. Dopiero w drugiej połowie XIV. wieku,
wspomniany jest Donaborów w przywileju Przecława Pogorzeleckiego, biskupa
Wrocławskiego. W r. 1405 stanął tu drewniany w krzyż budowany kościółek z jedną
wieżyczką na środku który w r. 1614 powiększono o dzwonnicę z wieżą. Ten to
kościółek modrzewiowy pod wezwaniem św. Marcina, przez króla polskiego
Władysława Jagiełłę fundowany i postawiony, jest dziś najstarszym w dekanacie
kępińskim i jedynym, który po dziś dzień zachował pierwotną swą strukturę.
Dawność swoją legitymuje on także dzwonem z r. 1547, bogato i pięknie
ozdobionym z napisem łacińskim: „Zdrowaś Marjo, łaski pełna.”” Dziś kościół
posiada 3 ołtarze: główny pod wezwaniem św. Marcina, w północnej kaplicy św.
Rocha, w południowej Matki Bożej; czwarty bowiem jako zbyt bliski głównego
ołtarza przed 20 laty rozebrano. Ołtarz św. Rocha, ozdobiony licznymi wotami, z
których niejedne niestety zaginęły, świadczy o wielkiej czci, jakiej niegdyś tenże
Święty doznawał. Najstarsze z wotów po dziś dzień zachowanych pochodzi z r.
1692, dalej wotum z r. 1708 od parafji Doruchowskiej, z r. 1767 od parafji opatowskiej
i inne. Dziś jedynie parafja Słupska idzie śladem ojców i corocznie z pielgrzymką
przybywa na odpust św. Rocha do Donaborowa. W r.1928 kościół gruntownie
przerobiono i odnowiono. Oprócz ścian wszystko jest nowe. Wewnątrz podwyższono
kościół o 3 metry, tak samo ołtarz wielki o 3 stopnie. Zasłużył się około tej
przebudowy ks. Sobieraj, zastępujący chorego prob. ks. Al. Łabujewskiego, który dał
inicjatywę do niej. Poświęcenia kościoła dokonał 8 grudnia 1928 X. Dziekan Zarzycki.
Choć w czasie wieków niejedna nad Donaborowem przeszła zawierucha, czego
dowodem notatki w aktach n. p. z r. 1694, że mieszkańcy Donaborowa zbudowali
sobie komórki przy kościele, do których się chronią w chwilach częstych pochodów
50
wojsk, że wskutek wojen takie nastąpiło wyludnienie, iż w Jankowach 6 tylko było
gospodarzy, albo wzmianka z r. 1712, że w roku tym wskutek nieprzyjaznych
czasów w całej parafji naliczono tylko 70 osób, które podległy: obowiązkowi
Komunji Wielkanocnej, to dzięki temu, że tak kościół jak i budynki plebańskie nie
zgorzały w czasie wojen. Kościół posiada niejedną pamiątkę z wieków ubiegłych. I
tak księgi metryczne i akta niektóre zachowały się po dziś dzień: księgi chrztów św.
od r. 1687, ślubów od r. 1688, umarłych od r. 1756. Kościół posiada kielich z r. 1648,
ofiarowany przez ówczesnego prob. X. Jerzego Skopka, który będąc zarazem
kanonikiem – kustorzem przy kościele św. Krzyża w Opolu z powodu niepokój;
wojny 30-letniej niszczącej nie tylko kraje niemieckie ale i Śląsk, osiadł w
Donaborowie, a wracając w r. 1648 do Opola,- z wdzięczności kielich ten zostawił na
pamiątkę. Patronem jest Rząd Polski.
Według podań wywodzi Donaborów swą nazwę, od dona i bory tzn. darowizna
borów wolnym chłopom, przez króla polskiego Jagiełłę.
Starzy ludzie opowiadają, że przez Donaborów Napoleon I, cesarz francuski,
przejeżdżał a Szwedzi z wojskiem swem do Częstochowy dążyli.
Od wieków siedziała nad brzegami Niesobi pobocznej rzeki Prosny, można
rodzina polska, „Niesobie nazwana”. Rozrosła się ona w liczne domy, a od wsi i
miast, które dzierżyła, przybierała nazwiska jako Kępińscy, Donaborowscy,
Doruchowscy, Kierzyńscy, Myjomscy.
Szkoła jest murowana jednoklasowa. Obecny nauczyciel p. Adam Kasprowicz,
urzęduje od 1877 r. Szkoła założona w r. 1664, jest więc jedną z najstarszych szkół w
powiecie. Obecnie należą do niej wieś i dwór Donaborów, pustkowie – Ług i Niesób.
Wieś ma 34 gospodarstwa i 1592 m. ziemi.
Są tu różne towarzystwa: Czytelnia, Straż ogniowa, Towarzystwo Robotników
Katolickich, Towarzystwo Młodzieży Męskiej i Żeńskiej.

Reklamy